Chapter XI · Śloka 21
अमी हि त्वां सुरसङ्घा विशन्ति
केचिद्भीताः प्राञ्जलयो गृणन्ति ।
स्वस्तीत्युक्त्वा महर्षिसिद्धसङ्घाः
स्तुवन्ति त्वां स्तुतिभिः पुष्कलाभिः ॥
केचिद्भीताः प्राञ्जलयो गृणन्ति ।
स्वस्तीत्युक्त्वा महर्षिसिद्धसङ्घाः
स्तुवन्ति त्वां स्तुतिभिः पुष्कलाभिः ॥
amī hi tvāṁ sura-saṅghā viśanti
kecid bhītāḥ prāñjalayo gṛṇanti ।
svastīty uktvā maharṣi-siddha-saṅghāḥ
stuvanti tvāṁ stutibhiḥ puṣkalābhiḥ ॥
kecid bhītāḥ prāñjalayo gṛṇanti ।
svastīty uktvā maharṣi-siddha-saṅghāḥ
stuvanti tvāṁ stutibhiḥ puṣkalābhiḥ ॥
Indeed, the hosts of gods are entering into You; some, stricken with fear, praise You with joined palms; the hosts of great ṛṣis and siddhas cry 'Svasti!' and laud You with magnificent hymns.
Even the gods are not spectators of the cosmic form but participants who stream into it — the universe is both audience and substance of the divine. The sages' cry of svasti ("may all be well") is an instinctive blessing wrested from terror.